Lekkość pisania, piękna linia, wygoda - tak można krótko scharakteryzować to pióro. Wygląda na wiekowy bibelot z Desy. Ma czarną obsadkę o fakturze skóry węża, która nie ślizga się w dłoni, skuwkę z tworzywa przypominającego drewno w kolorze bodajże calvadosa. Całość łączą elementy srebrne: grawerowana końcówka skuwki i klips. Jest solidne, a przy tym piękne i eleganckie.
Szkoda, że nie mogę polecić zakupu, bo to ostatnie pióro z kolekcji - subskrypcji. :)))

Podobno twórczości Urszuli K. Le Guin nikomu nie trzeba przedstawiać, ale ja zetknęłam się z nią zupełnie niedawno i poza stwierdzeniem osoby rekomendującej: „wartościowa i inna” (cokolwiek by to ostatnie znaczyło), nie wiedziałam nic więcej. I tak oto bez „większego przygotowania” i zupełnie nie zdając sobie z tego sprawy, zabrałam się za czytanie mistrzyni gatunku SF&F.

„Najdalszy brzeg” jest 3 częścią tzw. „trylogii Ziemiomorza” (niektórzy mówią o tetralogii bo doliczają jeszcze „Tehanu”) , która powstawała na przestrzeni kilkudziesięciu lat zdobywając liczne nagrody.
Postacią łączącą tomy jest Ged (Krogulec) – zwykły chłopiec z biednej gontyjskiej wioski, który zostaje Arcymagiem. „Najdalszy brzeg” opowiada o jego misji przywrócenia równowagi i siły magii w świecie pustoszonym przez rozlewające się zło.

Ziemiomorze Le Guin to świat gdzie istnieją najprawdziwsze smoki, gdzie „mag„ to zawód jak dziś piekarz czy lekarz, gdzie zaklęcia się tka ze słów Starej Mowy, a ich fundamentem jest dążenie do równowagi. Nie jest to jednak „ładna baśń”. Magia Ziemiomorza nie ma „efektów specjalnych” i co więcej – ma ograniczenia. Magowie są śmiertelni i z pewnością nie wszechmogący. Po walkach zostają trwałe blizny, a historie bohaterów nie zawsze kończą się szczęśliwie. Nie ma tu szalonego tempa akcji, superbohaterów. Do tego autorka używa bardzo oszczędnego, wręcz surowego jak gontyjski klimat języka, który przekazuje czytelnikowi tylko treści ważne i najważniejsze. Ten kto liczy na wątek przygodowo - sensacyjny i „lekkostrawne” pióro, z pewnością rozczaruje się. Le Guin sporo wymaga od swoich czytelników, ale potrafi się też wspaniale odwdzięczyć. Karmi mądrością, wstrząsa emocjami, uczy pokory, zmusza do myślenia i refleksji. Czytelnik dla którego te aspekty są ważne, może liczyć na wyśmienitą ucztę słowa i wyobraźni zarazem bo miejsca dla tej ostatniej autorka zostawia sporo. Po odwróceniu ostatniej kartki zostawia coś jeszcze – myśli, zdania, cytaty, które długo huczą w głowie i pracują jak rozczyn drożdżowy.
Polecam nie tylko wielbicielom SF&F.

Płyty są wyśmienite, ale informacja niepełna. Chodzi o to, że nic nie mówi słuchaczowi np. tytuł arii Werthera, a przecież ten utwór pochodzi z płyty samych utworów Julesa Masseneta.Ten przymiot płyty należy podać w ofercie. Wspaniała ekspresja, dynamika, dramat i liryka pobrzmiewa w głosie Rolanda. "Odkryłem" Go w roku 2001 na MEZZO (dawny "MUSSIK"). Pokazano jego próbę z orkiestrą. Wówczas śpiewał arię z CYDA (Le cid....O Suwerain,o juge,o pere). Tak zachwycił mnie, że wówczas starałem się nie przepuścić żadnego programu z Nim. Sprowadziłem z Niemiec jego płytę. Właśnie z Massenetem. Dorównuje największym sławom-tenorom tego gatunku. Ciekawi mnie bardzo - jak poradziłby sobie z "La ci darem la mano" z Don Giowaniego, gdyż czołowi tenorzy świetnie radzili sobie w partii przecież barytonowej. Liryką i dramatem w swoim głosie mogę go równać z D.Chworostowskim. Wybaczcie, że moja uwaga jest tak bardzo spontaniczna, że chyba trochę nie "doceniłem" w niej Rolanda Villazona. Odkryjecie więcej w koncercie z Pragi na płytach CD i DVD. Cudo koncert!!!

Przyjaciółki poleciła mi 'Puzzle' mówiąc, że to będzie 'polski Coelho'. Początkowo podszedłem do niej ostrożnie, bo nie przepadam za wytworami współczesnych polskich autorów, którzy ostatnio mnożą się jak przysłowiowe grzyby po deszczu. Ale na szczęście moja przyjaciółka miała rację... co do tego, że warto. Mimo że autor jest jeszcze nieznany, napisał świetną, odświeżającą i porywającą powieść. Czyta się jednym tchem. Napisana dojrzałym językiem, lekko ale z sensem. Pobudza do refleksji.
Nie zgadzam się jednak z porównaniem do autora "Alchemika". Puzzle są lepsze. Głównemu bohaterowi wprawdzie chwilami zdarza się ocierać o "mistyczną" egzaltację, ale na szczęście szybko zawraca. Warto zwrócić uwagę na ciekawe kawałki z tajemniczej biblioteki i Damaszku. Dodatkowo barwne postacie są przepisem na sukces, szczególnie gdy autor ma coś do powiedzenia – a ma. Czuć psychologiczne wykształcenie i doświadczenie terapeutyczne, ale bez zbędnej dydaktyki. Czekam na więcej od Gieryńskiego.

Tej książki nie można klasyfikować jako horroru, to klasyczny romans między niecodzienną parą kochanków, którzy nie powinni być razem, i nie z powodów bynajmniej takich jak Romeo i Julia, po który prawdziwy macho raczej nie sięgnie :)

dziwne jest to, że na pewno nie znudzi nas ta kolejna opowieść o wampirach, ponieważ jest przepełniona szybkimi zwrotami akcji, wyrafinowanymi intrygami, oraz przedstawiona jest z w zupełnie inny sposób niż te a’la Hrabia Dracula, o wampirach śpiących w trumnach, z kłami, ociekającymi przed słońcem:).

Chociażby to, że Bella - dziewczyna mdlejąca na widok krwi, zakochuje się w przytłaczającej urody wampirze Edwardzie, z wzajemnością - jest zaskakujące, a jeszcze bardziej zaskakujące jest rozwinięcie ich miłosnej przygody :) - nad którym cały czas wisi widmo śmierci....z rąk ukochanego.

polecam serdecznie!!!!