Książka skutecznie otwiera oczy tym, którzy wyobrażają sobie życie bogatego, pięknego członka monarszej rodziny jako usłane różami. Całe życie Diany jest dowodem na to co może się dziać z wrażliwym człowiekiem, który zrządzeniem losu trafia do gniazda zimnych, zazdrosnych i wyrachowanych żmij ( przynajmniej w moim odczuciu). Jest wiele momentów nostalgicznej refleksji podczas lektury tej książki. Naprawdę polecam pozycję, bo warto wiedzieć o Dianie więcej - a nie tylko kojarzyć ją z fantazji/sensacji serwowanych nam przez popularne brukowce na jej temat. Książka jest w sumie opowieścią o wrażliwości jednostki, o zagubieniu, o sile, jak również o tym jaki wpływ może mieć zazdrość czy obsesja innych na życie ludzkie. Kto wie... Może za jakieś 100 lat prawda o śmierci Diany ujrzy światło dzienne.

Kolejny świetnie skonstruowany thriller autorstwa Harlana Cobena. Coben w "Ostatnim szczególe" pozostaje wierny swojemu, bardzo dobremu zresztą, stylowi i bohaterowi - Myron Bolitar pojawił się w kilku innych książkach tego pisarza, np. w "Jeden fałszywy ruch" czy "Błękitna krew". W tej książce Myron ma do rozwiązania zagadkę tajemniczej śmierci baseballisty Clu Haida. Przerywa wypoczynek na Karaibach i rusza na pomoc swojej przyjaciółce - bo to właśnie Esperanza została oskarżona o zabójstwo klienta agencji sportowej Myrona.
Od tego momentu, aż do końca powieści w głowie czytelnika pojawia się masa pytań. Dlaczego Esperanza nie chce opowiedzieć, co tak naprawdę zaszło? Dlaczego nie chce pomocy od przyjaciół? Co było przyczyną jej sprzeczki z Clu? Czy ktoś sfałszował wyniki kontroli antydopingowej Clu? No i oczywiście najważniejsze- kto stoi za zabójstwem znanego baseballisty? Czy mogła zrobić to Esperanza? Myron usiłuje nie dopuszczać do siebie tej myśli. Postanawia wbrew woli przyjaciółki zająć się tą sprawą i poznać prawdę. Pomagają mu Win i Wielka Cyndi. Myron, narażając życie poznaje stopniowo szczegóły. Okazuje się, że winnych tej sytuacji jest kilku- także on sam... Odpowiedź na pytania, co wspólnego ze śmiercią Clu ma Esperanza, sam Myron i zaginiona przed laty dziewczyna, czytelnik poznaje dopiero na ostatnich stronach. Widniejący na okładce tego wydania książki napis "Ile byłbyś w stanie poświęcić dla najbliższego przyjaciela" nabiera wtedy zupełnie innego znaczenia.

Agnieszka Lingas-Łoniewska jest taką osobą, którą literatura polska potrzebuje. Jest świeża, oryginalna, a świat jaki stworzyła w książce przedstawiony jest w niezwykle realistyczny sposób. Prosty w odbiorze język sprawia, że dociera do każdego odbiorcy, niezależnie od wieku i płci. Niezwykła fabuła i akcja, bohaterowie, ich kreacja i psychika zniewalają swoją autentycznością, a dzięki licznym i bogatym opisom jesteśmy wstanie wyobrazić sobie każdą sytuację czy zdarzenie. Lecz najważniejszą rolę w twórczości Agi odgrywa umiejętność ukazywania ludzkich emocji. W tej dziedzinie jest ona prawdziwym wirtuozem! Nigdy bym nie przypuszczała, że ktoś może stworzyć tak zawiłą emocjonalnie fabułę! Udowodniła, że potrafi stworzyć zawiłe zdarzenia, realistyczne postacie i z rozdziału na rozdział coraz lepiej formować swój styl. Ale co przyciąga nas, czytelników, do jej twórczości? Oprócz tego, że umiejętnie potrafi kreować postacie i ich los, ukazuje nam również różne aspekty miłości. Agnieszka uświadamia czytelnikowi, że prawdziwa miłość jest na całe życie. Ona nam pomaga stać się lepszymi ludźmi, wyjść z wielu nałogów i złych zachowań, jakie na nas czyhają . Nie zależnie od tego, czy osoba, którą kochamy odejdzie na zawsze, czy rozdzieli nas przewrotny los, mamy być tacy, jaki staliśmy się pod jej wpływem. Wtedy nasza miłość przetrwa i stanie się czysta, krystaliczna... Czytając jej książkę, zupełnie odcięłam się od świata, słowo pisane płynęło prosto do mojego umysłu i serca, przez co czułam mocną więź z bohaterami. Gdy skończyłam czytać tą niezwykłą historię, nie mogłam pozbierać myśli choć w jedno logiczne zdanie, zupełnie jakbym była poza swoim ciałem. Po chwili jednak przyszedł moment powrotu do świata. Odrętwienie minęło i przeanalizowałam cały tekst, raz jeszcze. Na powrót myślę i czuję. A emocje jakie wypełniły mój umysł i ciało, można by scharakteryzować trzema słowami. Radość. Ekscytacja. Zadowolenie. A to chyba najważniejsze dla początkującego pisarza, by wzbudzić w czytelniku tak ważne emocje, prawda?
Nigdy nie lubiłam polskich pisarzy, ale twórczość Agi uważam za poziom światowy! Tylko ona potrafiła mi ukazać pozytywne aspekty polskiej literatury. Jestem jej fanką.
Fanką jej niezwykłej siły, determinacji , wyobraźni i emocji, jakie tchnęła do teksów.
Kończąc, mogę dodać, że nie mogę sobie wyobrazić dnia bez twórczości Agi... Ta kobieta wdarła się do mojego serca i zostanie tam na zawsze.

Anna Scott

Zofia Staniszewska porusza temat trudny i kontrowersyjny. Stała się autorką książki szumnie nazwanej pierwszą polską les story, bo na pewno jest to romansidło z kobietami na pierwszym planie. Jest to opowieść o miłości Miłki i Doroty. Razem wychowują dwie córeczki Miłki, ale marzą o jeszcze jednym dziecku. Postanawiają, więc poszukać dawcy plemników, aby Miłka mogła zajść w ciążę drogą inseminacji. Obok tego prowadzą normalne życie: pracują, opiekują się dziewczynkami, spierają się, chodzą na happeningi, pomagają przyjaciołom w opresji i starają się pomagać w hospicjum, spędzają godziny w małżeńskim łóżku, są „chomiczkami” i „sarenkami”.

Jest to historia uczucia, które nie jest akceptowane przez społeczeństwo. Dziewczynki Miłki obrażane są w szkole przez swoich kolegów i koleżanki różnymi wyzwiskami, a blokowi buntownicy chętnie obrzucają obie panie niewybrednymi żartami. Dorota, nauczycielka wychowania fizycznego w szkole, nie przyznaje się do swojej orientacji seksualnej, aby nie stracić pracy. Denerwuje ją to, że nauczyciel od wychowania fizycznego molestuje za to uczennice nikomu nie wadząc. Mimo poczucia humoru i pewnego dystansu do świata, nie może się pogodzić z tym, że musi codziennie walczyć o swoją tożsamość.

Książka napisana z dużym poczuciem humoru, ale i z odwagą. W miarę jednak rozwoju wydarzeń lekkie czytadło zmienia swój charakter i porusza kwestie ważne i dotyczące problemów współczesnego nam świata. Sporo też refleksji, zwłaszcza w rozmowach Doroty z Babą na Wysokościach, Panią czasu i Jedyną, Matką na niebiosach. Warto jednak nadmienić, że język powieści może męczyć. Wiele tu neologizmów, skrótów myślowych i przestawień w szyku zdania, parafrazy, odniesień do literatury i filmów, nie zawsze znanych z tytułów.

Po rozwodzie z Ewą, teraz już żoną tępego acz operatywnego Barana, po śmierci brata i rodziców świat Adama Nowaka rozsypał się. W poszukiwaniu samotności Adam remontuje stary dom letniskowy rodziców, coraz częściej wracając myślami do przeszłości.

Niech to nie będzie sen – to zaklęcie, jakie powtarzała jego matka w szczęśliwych czasach. I rzeczywiście Adam Nowak zaklina rzeczywistość – grilluje z duchami zmarłych rodziców, żyjąc wspomnieniami z czasów, kiedy rodzina była jeszcze szczęśliwa, a on zbyt zajęty, żeby to zauważyć.

Niech to nie będzie sen – powtarza sobie, w wyobraźni siedząc na werandzie z ojcem i bratem. Tymczasem dla mnie, dla czytelnika, Adam Nowak staje się coraz bardziej rzeczywisty, a jego historia fascynuje mnie, chociaż niewiele w niej akcji.
Może sprawia to poetycki język powieści, pełen metafor, ale trzymający się ziemi, wyrazisty, czasem nawet wulgarny, jak mowa prostych ludzi.

A może chodzi o to, że powrót Adama Nowaka do domu rodziców musi mieć jakiś sens. I szukam tego sensu do ostatnich stron powieści, bo chcę, żeby jego historia miała szczęśliwe zakończenie, bo - tak, bo go polubiłam.

Spotykani przez Adama mieszkańcy wsi też znajdują tu swoje miejsce.
Czytamy o sierżancie Paluchu, prującym na swojej emzetce „jak prawdziwy kowboj! Jak amerykański komandos, uzbrojony twardziel i szlachetne ramię prawa”, o Lebiodzie, który zarabia na „socjalizacji” Niemca Helmuta, nieszczególnie o niego dbając, jednak broniąc przed chłopakami ze wsi, gdy chcą go pobić za biuściastą Malwinę. Czytamy o Piechnalach, którzy nie bywają trzeźwi ani czyści, ich miłość za to podobna do miłości szekspirowskich kochanków.
Nie są to bohaterowie idealni ale są tacy, jacy są - ani dobrzy ani źli, przestrzegający własnego kodeksu moralnego. Można ich polubić lub nie, łatwo jednak w nich uwierzyć.

To książka jest napisana w niezwykły, pełen poezji sposób, z prostych słów składają się zdania o głębokiej treści. Mnie osobiście Daniel Odija oczarował jeszcze czymś więcej – bogactwem przyrody i kwiatów. Spostrzega kokornak i wiciokrzew, kocimiętki, biały krwawnik i hortensje, różowopurpurową macierzankę – i nie chodzi tu tylko o bogactwo języka - tak pisze ktoś, kto nie patrzy na drzewa i kwiaty obojętnie.